"Marcinowa powieść"

Ba, jeszcze raz, Marcinie! - Więc powiem, tak było:
Kilka osób na jednę salę się złożyło.
Każdy z żoną. Wieczerzą potym odprawiwszy
Szli spać. Ledwie się składli, kiedy co waśniwszy
Na drugie tak zawoła: "Panowie, czas wsiadać!"
A ci też (ale o tym nie trzeba powiadać).
Po małej chwili zasię tenże się ozowie,
Co i pierwej straż trzymał: "Czas wsiadać, panowie!"
A panowie do siodeł. Ujechawszy milę,
Posłuchali onego: "Postój koniom chwilę!"
A jeden zatym usnął. On znowu: "Panowie,
Czas wsiadać!" Wszyscy inszy stali przedsię w słowie,
A tego żona budzi: "Miły, nie słyszycie?
Już tam drudzy wsiadają, wierę, rychło spicie!"
A ten chrapi, choć nie spi. "Miły, ba, słuchajcie,
Już tam drudzy wsiadają." ,.Ej, jużże wsiadajcie,
Aż was diabli pobiorą!" Ali drudzy: "Szkoda
Odjeżdżać towarzysza; wielka rzecz, przygoda!
Pomóżmy mu w złym razie, a załóżmy swoje."
"Diabeł cię niechaj prosi, niech już ciągną moje."
"Miła, ty się nie przeciw! pokarmiwszy koni,
A jutro rano wstawszy, będziem tam, gdzie oni."